Nancy45 - Stoppen met roken dagboek

Eerst even een bedankje voor de laatst geschreven berichtjes aan Hanny, Vietie en Tineke48 voor jullie berichtje en bemoediging. Dat vind ik heel erg lief want ik voel me toch wel een faler

Ik vond het hele gedicht erg mooi Vietie en de laatste alinea ook "En mocht toch weer iemand door het maatje zijn verleid, Daarom is dat nog geen verloren strijd Wij zullen dan allen voor diegene duimen, In de hoop dat zij zich ontwoesteld aan maatje’s luimen"

Gisteren was ik stiekum opnieuw begonnen, met de Tabex en het niet-roken. Ik dacht, ik schrijf nog even niet in mijn dagboek want het is zo dom als het weer misgaat.

Vanmiddag op dag 2 kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis uit Den Haag dat Michel vrijdag geopereerd gaat worden. We wisten wel dat het voorrang had en spoed maar niet dat het zo snel was. Maar beter nu dan nog een week wachten want het word een 3-voudige bypass en best een ingreep maar nu is zijn hart nog sterk en de kans op een infarct groeit toch met de dag. Ik was er zo nerveus van, zo'n telefoontje komt toch onverwachts al weet je dat het gaat komen. En ik verlangde zo naar een sigaret dat ik toch ben gaan kopen. Ik heb besloten dat het zo geen zin heeft en ik wacht nu de operatie af en hij zou als het goed is, na 3 of 4 dagen naar Rotterdam worden overgebracht dag om dichter bij huis te kunnen zijn. De eerste dagen zal ik veel op en neer treinen en het geeft toch wel wat stress. Ik voel dat het nu toch niet gaat lukken. Als hij thuis komt, dan stop ik. Want ik wil dan die rookvrije huiskamer, iemand schreef dat. Ik wil nog steeds stoppen met roken maar nu ff niet. Ik weet dat er altijd redenen zullen zijn waarbij je denkt, die sigaret geeft me troost, kalmte etc maar ik voel dat dit nu toch niet goed gaat en ik bewaar m'n pilletjes dan ook liever voor een beter stop-moment.

Iedereen succes en ik vind het geweldig zoals jullie het volhouden. En ik wil nog steeds bij jullie horen, de niet-rokers, ik word ook een niet-roker zeker weten

Bij mij is het mis gegaan. Gisteren al. De dagen ervoor vond ik het steeds moeilijker worden en ik was een beetje een zenuwenbundel geworden. Maar heel vreemd, dag 5 (donderdag) stond ik op met een gevoel van En vandaag gaat het goed. Ik voelde me lekker. Maar we moesten om 11 uur in het ziekenhuis zijn want dan zou Michel de uitslag krijgen. En wat viel dat tegen. Hij heeft een bypass nodig omdat bij alledrie de hoofdaders van het hart, de vertakkingen verstopt zijn. En het moet ook nog eens in Den Haag gebeuren omdat het daar spoediger kan want we hebben hier in Rotterdam tenslotte zelf een academisch ziekenhuis, het Dijkzigt. We gingen verslagen naar huis en ieder uit dat anders, hij heel stil. Zoiets verwacht je toch niet als je 45 bent en nooit ziek bent. Totdat de pijn op de borst begon. Zulke dingen hoor je alleen bij anderen. Ik kon ook eigenlijk weinig uitbrengen en toen ik 's middags alleen was, kreeg ik een huilbui en dacht maar aan 1 ding: roken. Ik heb het nog 2 uurtjes kunnen rekken maar toen ben ik naar de dichtsbijzijnde supermarkt gelopen en heb een pakje gekocht en gerookt. Ze zullen wel gedacht hebben daar, wat mankeert die vrouw die met rode ogen sigaretten komt kopen. En niet eentje gerookt, nee wel drie.

Vanmorgen mijn halfjaarlijkse bezoek aan de tandarts. Ik had geen gaatjes maar hoe het daar eraan toe gaat, accepteer ik ook niet meer. Op die manier bouw ik elke keer meer angst op en ik ben nooit bang geweest voor de tandarts. Ik ga een andere zoeken. Ben dat soort mensen die denken dat ze macht hebben spuugzat. Zo onsympathiek als die man is en hardhandig, daar heb ik het helemaal mee gehad. Toen ik thuiskwam, heb ik een uur nodig gehad om ervan bij te komen, de zak. Ik ben gewoon bang geworden door hem en ik wil het niet zover laten komen dat ik straks niet meer durf want ik wil mijn gebit toch graag houden. En het irriteert me dat ik het daar niet durf te zeggen en thuis door zo'n kwal zo overstuur raak.

Ik weet niet wat ik nu moet doen want vandaag heb ik ook al 2 sigaretten gerookt. En ik weet, ik wil niet doorgaan met roken maar ook niet nu meteen weer stoppen.

Ik heb in de dagboeken die ik gelezen heb, nog niet gelezen over zo'n terugval. Maar op het moment kan het mij niet schelen, ik schaamde me er gisteren voor en kon het niet opbrengen om hier te schrijven maar nu denk ik, het is mijn lijf, mijn handeling, mijn fout en mijn keuze wat ik ga doen. En ik schrijf het toch maar gewoon op omdat het mijn dagboek is en ik eerlijk kan en mag zijn over mezelf.

Misschien kan ik het ook (opnieuw), het stoppen, misschien ook niet. Ik wil geen verstopte aders hebben en ik wil me gezond voelen, dat is een ding wat zeker is. Ik vind het geweldig dat de mensen het allemaal zo volhouden en heb daar diep respect voor. Maar ik ben ik en ik sta mezelf nu ook maar toe dat het bij mij nu is misgelopen. Misschien is het maar eenmalig en voor eventjes. Ik weet het niet. Ik zie het wel.

Ik was weer even aan het bladeren in het boek De Opluchting (echt lezen ben ik nog ff veel te onrustig voor) maar ineens las ik iets wat mijn aandacht had. Het hoofdstukje heet Brief aan de toekomst. En ik vond dat zo'n geweldig stukje dat ik dacht, dat moét ik even gaan typen in mijn dagboek, daar hebben meer mensen iets aan. Ik zal het wel even moeten inkorten natuurlijk.

Het komt hier op neer:

Het menselijk geheugen werkt selectief. Vervelende dingen vergeten we sneller dan prettige.

Dat is een mooie eigenschap, soms ook een reddende eigenschap. Het zorgt ervoor dat wij mensen weer kunnen doorgaan na nare ervaringen. Bij het stoppen met roken kan er een nadeel aan kleven...Een roker die gestopt is, kan na enkele dagen, weken of maanden (of jaren) 'vergeten' zijn, waarom hij gestopt is. Al die gevoelens van beknelling, de schaamte en irritatie van de rokershoest, het schuldgevoel tegenover anderen en jezelf, de walging als het roken even helemaal uit de hand gelopen was, de machteloosheid tegenover die dwanggedachten en -handelingen van het roken, etc etc. Al die ellende zal je over enige tijd vergeten zijn.

Wat overblijft op sommige momenten, is de illusie dat een sigaretje toch wel lekker smaakte. En sommige mensen kunnen daardoor het gevoel krijgen van: Nu ben ik er wel vanaf. Als ik nu zou willen, kan ik een beheerste roker zijn. Bijv. op een verjaardag of elke dag eentje bij de ochtendkoffie, ect.

In het boek word daar nog dieper op ingegaan, op deze misvatting, maar hopelijk kan ik het zo toch in het kort aanduiden. Iedereen gaat namelijk te maken krijgen met deze vorm van selectief 'geheugenverlies'.

Je kunt jezelf nu een steun in de rug geven voor die mogelijke situatie. Schrijf een brief aan jezelf in de toekomst. Maak er een mooie persoonlijke brief van met een echte aanhef. Schrijf zoals je aan je beste vriend, je geliefde, je eigen kind zou schrijven die je wil behoeden voor een ernstige vergissing. Schrijf de brief op deze manier aan jezelf, jouw eigen ik. Zet in de brief waarom je zo graag van het roken af wil. Om schrijf de kwellingen, de hoestbuien, het schuldgevoel, de angst. Omschrijf ook hoe bang je bent voor het stoppen, hoe beangstigend leeg je leven na het stoppen eruit ziet door de bril van je verslaving. Geef jezelf de beste adviezen die je hebt! Geef jezelf de liefstevolle raad die je hebt! Bewaar dan je brief op een plaats die alleen voor jou toegankelijk is. Hoe meer zorg je nu besteedt aan deze brief, hoe makkelijker het straks voor je zal zijn om deze ellendige verslaving voorgoed achter je te laten. Je mag jouw eigen brief op elk moment ook lezen wanneer je het moeilijk hebt...wanneer je bijna vergeten bent, waaróm je wilde stoppen.

Nou, dit was het.

Ik ga mijn brief schrijven, zeker weten. Want volgens mij was ik vandáág al vergeten waarom ik wilde stoppen. Ik geef mezelf nu een flinke schop onder de k*nt hahhaaa en denk, je mag je rot voelen Nancy maar je gaat wel dóór!

Succes met de brief en ik hoop dat het gaat helpen.

Vannacht weer een nieuwe drama nacht. Ja sorry het klinkt negatief en ik heb ook geen zin om gemaakt positief te zijn want dat moet ik al bijna de hele dag en dit dagboekje durf ik gewoon ff mezelf te zijn. Ik droom altijd al behoorlijk maar vannacht een regelrechte nachtmerrie en ik werd jankend wakker, vreselijk. Ik lees in veel dagboeken zulke positieve dingen en ik wil dat ook schrijven maar dan zou ik niet eerlijk tegen mezelf zijn. Ik voel me heen en weer getrokken, tussen het Verlangen en de Wil. Want mijn wil is er nog steeds en ik duw het Verlangen steeds weg. Vandaag is dag 4 en elke dag vind ik moeilijker worden ipv makkelijker, wat raar is dat. De 1e stopdag ging geweldig. Daarna steeds wat minder. In mijn omgeving is iedereen ervan overtuigd dat ik er niet over moet praten en er niet over moet denken. Dat zou de beste methode zijn. En daar word ik weer hartstikke gefrusteerd van want ik wil er af en toe wel over praten en er ook over nadenken. Ik kreeg het boek De Opluchting en heb er iets in gebladerd. Daar viel mijn oog op een stukje dat over dit onderwerp ging. Je moet er juist over praten, over denken. Want negeren en je mond houden helpt niet. Ze hadden een test gedaan, 1 groep mensen mocht 5 minuten niet aan een witte ijsbeer denken. En de andere groep moést juist 5 minuten aan een witte ijsbeer denken. De uitslag van de test blijkt te zijn dat het juist moeilijker is om ergens niét aan te denken dan om er wél aan te denken. Als het niet mag, word het namelijk een obsessie en dat maakt het moeilijker en dan gaat het een probleem vormen. Ik moet er nog even voor gaan zitten, voor dat boek. Ik kan me er nu niet op concentreren. Mijn hoofd lijkt wel watten. Gisteren heb ik voor het eerst meditatie gedaan. Zo'n 1e lesje is natuurlijk vrij eenvoudig maar het was fijn. Maar toen ik thuis was, wist ik niet meer hoe ik het moest doen. Ik was al een chaoot maar nu veel erger. Ik kan amper iets onthouden.

Ik vind het geweldig dat de andere stoppers het zo goed doen en zo positief ertegenover staan. Dat motiveert mij ook. Maar ik ben niet zo positief en vind het een hele strijd. Bah wat ben ik negatief he...maar zo voel ik het. Ik vind het een eenzame strijd. In mijn omgeving reageren de mensen ook vrij lauw. De nietrokers snappen er geen bal van dat het moeilijk is en de rokers keren zich een beetje af en vinden me volgens mij ongezellig.

Mijn man is 5 weken geleden gestopt met roken na een vervelende uitslag dat hij vernauwingen had en het helpt enorm dat hij ook een stopper is geworden. Maar hij heeft altijd heel makkelijk kunnen stoppen. Soms stopte hij gewoon 2 maanden als hij zin had. En als hij zin had, rookte hij weer. Ik heb dat nooit kunnen begrijpen. Hij rookte soms echt veel. En toch leek hij meer het type van gelegenheidsroker. Als hij griep had ofzo, dan rookte hij ook niet. Of bij een verkoudheid. Hij praat ook niet over het nietroken. Voor hem is dat nooit heel erg moeilijk geweest. Maar voor mij wel. Maar ik praat er nu ook niet met hem over. Logisch, hij heeft ook wel wat anders aan zijn hoofd nu. Morgen horen we of hij toch gedotterd kan worden of dat het een bypass gaat worden.

Het afkicken van die rotsigaret, ik weet dat ik het voor mezelf doe, voor mijn lijf en mijn persoon en ik ga door. Dat heb ik besloten en daar sta ik nog steeds achter.

Nou Dagboek, dit wilde ik even kwijt en een knuffel naar de anderen die zo lief op mijn dagboek reageerden. Ik hoop dat ik anderen ook tot steun kan zijn maar nu moet ik eerst even mezelf zien te 'stabiliseren' of zoiets.

Vandaag heb ik een slechte start gemaakt met mijn 3e stopdag. De hele nacht (alweer) onrustig in bed wakker gelegen, pas tegen half 5 in slaap gevallen. M'n hele lichaam was strak en gespannen. Het begon eigenlijk gisterenmiddag al. Voelde me rot en onrustig. Gisterenavond was ik shaggerijnig. Dacht steeds: Wat doe ik mezelf aan?? pffff Maar nee, meteen kwam daar de andere gedachte: Wat heb ik mezelf aangedaan jaar na jaar dat ik me nú zo voel??

Vannacht weer een slechte slaapnacht. Ik slaap wel vaker slecht dus dat is niet ongewoon. Maar normaal ga ik, als ik het écht niet meer uithoud in bed, eruit en zet een kopje thee en rook een sigaretje, soms zelfs twee, en als ik dan daarna terugga in bed, val ik meestal wel in slaap. Maar nu kon ik absoluut mijn bed niet uit want ik voelde die drang naar de sigaret, ik dacht blijf liggen Nancy want anders ga je als een kip zonder kop door het huis lopen en voel je misschien wel die angst dat je niets meer te roken hebt in huis, de bekende angst die ik en iedereen die rookte, altijd had: Heb ik wel genoeg sigaretten in huis? En ik heb niéts meer, al sinds ik stopte niet. Maar ja, aan de andere kant, dat wil ik zelf, niets meer in huis hebben, niets meer roken. Maar ja, dit shitgevoel, dat wil ik niét. Pfff wat kan een mens met zichzelf overhoop liggen zeg...

Vanmorgen moe natuurlijk vanwege de paar uurtjes slaap en ik heb nog steeds dat moeilijke gevoel. Het duurt niet eventjes 5 minuten maar het duurt eigenlijk al vanaf maandag namiddag. En daar voel ik me ook gaar van.

Vanmiddag ga ik met mijn moeder mee, ze zei Nance heb je zin in meditatielessen? Kost maar 2 euro per keer, is 1 keer per week en je krijgt les van een professioneel iemand. Nou dat kan ik wel gebruiken dacht ik zo wat meditatielessen hahahaa als ik mezelf ermee kan helpen, waarom niet?

Ik schrijf vanavond even terug op de lieve mensen die op mijn Maandag hebben gereageerd, ik moet de deur uit nu maar wilde even snel mijn gevoelens op papier (papier?) zetten.

Het was een slechte start... maar roken? Nee, dat ga ik niet doen, wat een slap excuus zou dat zijn toch? Er zullen wel meer slechte starten komen maar die heeft iedereen en wat dacht je van de slechte starten als je veel gerookt had de vorige dag en kriebel op je borst en keel had en hoofdpijn erbij en alleen die slechte dag met een nieuwe peuk erbij kon beginnen omdat je lichaam daarom om riep? Ik ga mijn slechte dag proberen om te buigen in een fijne dag. En dat zal 10 keer makkelijker gaan nu ik niet rook dan toen ik wel rookte.